ایوانجلوس اودیسیوس پاپاثاناسیو ملقب به «ونگلیس» در روز ۲۹ مارس ۱۹۴۳ در شهر ولوس یونان متولد شد. گفته می‌شود که وی موسیقی را در چهار سالگی آغاز کرد و بیشتر به عنوان یک موسیقیدان خودآموخته شناخته می‌شود. البته زمانی که ونجلیس شش ساله بود، والدینش او را در یک مدرسه تخصصی موسیقی در شهر آتن ثبت نام می‌کنند. شاید عدم استقبال او از فراگرفتن درس‌های پیانو در قالب سنتی آن، موجب شد تا او با موسیقی مبتنی بر خواندن و نوشتن نت بیگانه باشد. وی بعدها در مصاحبه با مجله لایف درباره عدم توانایی خواندن موسیقی چنین می‌گوید:"وقتی معلم‌هایم از من می‌خواستند تا چیزی را برای آنها بنوازم، تظاهر می‌کردم که دارم از روی نت می‌خوانم درحالی‌که از حفظ آن را اجرا می‌کردم.البته آنها حقه من را می‌فهمیدند، اما برایم مهم نبود."

آغاز محبوبیت ونگلیس در یونان به اوایل دهه ۱۹۶۰ و زمانی باز می‌گردد که او به عنوان یکی از بنیانگذاران گروه موسیقی The Forminx فعالیت می‌کرد. این گروه درکنار اجرای آثار هنرمندان دیگر، آهنگ‌های خود را نیز تولید می‌کرد. ونگلیس آهنگسازی بیشتر آثار اصلی گروه را برعهده داشت و نیکو ماستوراکیس نیز ترانه‌های انگلیسی گروه را می‌سرود. اما در اواخر دهه ۶۰ بود که ونگلیس یک گروه پراگرسیوراک با نام Aphrodite’s Child را تشکیل می‌دهد. پراگرسیوراک در اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ و با هدف ارتقای موزیک راک به سطح جدیدی از اعتبار هنری شکل گرفت. در کنار ونگلیس، دمیس روسوس خواننده معروف و خوش‌صدای یونانی نیز از اعضای این گروه به شمار می‌رفت. زمانی‌که تلاش افرودایتس چایلد برای ورود به بریتانیا ناکام می‌ماند این گروه خود را در پاریس مستقر می‌سازد و به این ترتیب نخستین آلبوم خود را در فرانسه تولید می‌کند که در بیشتر نقاط اروپا مورد توجه قرار می‌گیرد. اما این گروه به‌خاطر اختلافات داخلی از هم می‌پاشد. ونگلیس در مدت همکاری با افرودایتس چایلد به فعالیت‌های انفرادی نیز می‌پرداخت اما این جدایی باعث تمرکز بیشتر وی روی این‌گونه فعالیت بود. وی در این مدت نخستین آلبوم انفرادی رسمی خود را با نام زمین منتشر می‌سازد که البته با همکاری چند هنرمند دیگر همراه بود. این همکاری برای مدت کوتاهی تحت عنوان اودیسه و با تولید یک تک ترانه با نام Who ادامه یافت. در سال ۱۹۷۴ ونگلیس به فکر پیوستن به یک گروه پراگرسیوراک دیگر با نام Yes می‌افتد، اما هرگز این تفکر را عملی نمی‌کند. پس از نقل مکان به لندن و بعد از راه‌اندازی یک استودیوی شخصی، ونگلیس چند آلبوم الکترونیکی بسیار موفق را تولید کرد که در میان آنها می‌توان به بهشت و جهنم (۱۹۷۵) اشاره کرد.

شاید مهم‌ترین عامل ورود ونگلیس به دنیای سینما همکاری او با فردریک روسیف کارگردان معروف فرانسوی بود. در واقع ونگلیس با ساخت موسیقی متن فیلم‌هایی مستند درباره حیات وحش که روسیف کارگردانی آنها را بر عهده داشت، پروژه‌های موفقی را در کارنامه خود ثبت کرد. این همکاری‌ها موجب شد تا ونگلیس از سوی چندین کارگردان مطرح جهان مورد توجه قرار گیرد. او در سال ۱۹۸۱ موسیقی فیلم «ارابه‌های آتش» را می‌سازد و به این ترتیب جایزه اسکار را در دستان خود می‌بیند. این فیلم همچنین جایزه اسکار بهترین فیلم سال را نیز از آن خود کرد. وی همچنین در سال ۱۹۹۱ برای عضویت در هیات داوران جشنواره فیلم کن انتخاب شد، اما بی‌تردید یکی از به‌یاد ماندنی‌ترین آثار ونگلیس به همکاری وی با ریدلی اسکات در فیلم ۱۹۴۲: فتح بهشت(۱۹۹۲) با بازی ژرار دوپاردیو بازمی‌گردد که برای بزرگداشت پانصدمین سالگرد سفر کریستوفر کلمبوس به دنیای جدید ساخته شده بود.

همچنین ونگلیس تولید موسیقی اختتامیه المپیک سیدنی (۲۰۰۰) و سرود رسمی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان را نیز برعهده داشت. موسیقی ونگلیس تاکید بسیار زیادی روی سینتسایزر دارد. برخی از کارشناسان، موسیقی او را به یک ارکستر الکترونیکی تشبیه کرده‌اند. به گفته ونگلیس تکنولوژی و موسیقی همیشه با هم بوده‌اند و موسیقی هرچه باشد، یک علم است. درباره ساخت موسیقی فیلم‌ها نیز کار وی به محض دیدن نسخه خام یک فیلم آغاز می‌شود. این آهنگساز خود را مانند تونلی می‌داند که آشوب صداها پس از عبور از آن تبدیل به موسیقی می‌شود.